Brandweerman en ambulancier: de ene rol versterkt de andere
Ik ben onderofficier bij post Malle en sta mee in voor de dagelijkse werking en operationaliteit van Westmalle en Oostmalle. Daarnaast ben ik ambulancier en werk ik mee aan de dringende geneeskundige hulpverlening (DGH) binnen Brandweer Zone Rand. Twee rollen die op het eerste gezicht verschillend lijken, maar voor mij heel mooi samenkomen.
Mijn verhaal in de hulpverlening begon al vroeg. Op mijn zestiende ging ik aan de slag bij het Rode Kruis en vanaf mijn achttiende reed ik als ambulancier voor de 112. Later werd ik ambulancier bij de brandweer in Malle. Zo leerde ik ook de andere kant van de brandweer kennen. Ik kreeg de kans om de brandweeropleiding te volgen en heb die met beide handen gegrepen. Ondertussen ben ik al 30 jaar ambulancier en 16 jaar brandweerman.
Bij een brandweerinterventie draait veel rond materieel, technieken en oplossingen. Bij de ziekenwagen staat de patiënt vanaf het eerste moment centraal. Je vertrekt met twee en moet samen handelen. Dat vraagt een andere manier van denken en verantwoordelijkheid opnemen.
Soms komen beide werelden samen. Bij een verkeersongeval met een geknelde persoon bijvoorbeeld. Dan kan iemand met medische ervaring het slachtoffer verzorgen terwijl de collega's de bevrijding uitvoeren. Net daarin zit voor mij de meerwaarde van beide functies. Als ambulancier komt mijn ervaring als brandweerman vaak van pas. En tijdens een brandweerinterventie helpt mijn medische ervaring me om slachtoffers te verzorgen. De ene rol versterkt de andere.
Wat ik het mooiste vind aan mijn job, dat klinkt misschien als een cliché: mensen helpen. Je komt ergens aan waar mensen een probleem hebben en probeert dat samen op te lossen. Als je na een interventie kunt zeggen: “Knap opgelost, de schade is beperkt”, geeft dat voldoening. Maar evengoed wanneer iemand achteraf gewoon zegt: “Dikke merci.” Meer moet dat voor mij niet zijn.
Het hoeven voor mij niet de meest spectaculaire interventies te zijn. Goede hulpverlening zit net in de basis: goede zorg bieden, luisteren en menselijk contact maken.
Hulpverlening verandert je ook als mens. Iedereen die dit werk doet, verzamelt doorheen de jaren ervaringen. We zeggen weleens dat iedereen zijn eigen rugzak heeft. Wat ik positief vind, is dat de cultuur binnen de hulpverlening daarin veranderd is. Er wordt meer met elkaar gepraat, het is oké om aan te geven dat iets je geraakt heeft. Want wat zwaar binnenkomt, is voor iedereen anders.
Mijn advies aan iemand die eraan denkt om brandweerman, brandweervrouw of ambulancier te worden? Gewoon doen. Er wordt veel van je gevraagd. Dat is geen fabeltje. Maar je krijgt er ook ontzettend veel voor terug: ervaringen, kennis, een ploeg, toffe collega's en vooral de voldoening dat je er kunt staan wanneer iemand hulp nodig heeft.