Op de ziekenwagen valt voor mij alles op zijn plaats

Eigenlijk wist ik al heel vroeg dat de medische wereld mij lag. Als kind liep ik rond met krukken en verbanden en later zat ik bij het Jeugd Rode Kruis. In 2006 kwam ik eerder toevallig bij de brandweer in Herentals terecht. Ik wilde graag de opleiding dringende geneeskundige hulpverlening volgen en dacht dat dat via de brandweer kon. Alleen bleek na mijn inschrijving dat de post helemaal geen ziekenwagen had. Toen was ik al begonnen aan mijn opleiding bij de brandweer en dacht ik: oké, dan doen we dit!

Een aantal jaren later kreeg ik alsnog de kans om mijn opleiding tot ambulancier te volgen. Sindsdien ben ik altijd op een of andere manier met de ziekenwagen verbonden gebleven. Na mijn verhuis naar Zandhoven kon ik uiteindelijk als vrijwillig ambulancier aan de slag bij post Oostmalle. Omdat ik er een tijdje uit was geweest, volgde ik de opleiding opnieuw. Drie maanden intensief doorzetten, opnieuw examen afleggen en ik was weer helemaal klaar om met de ziekenwagen te rijden. 

Ook mijn professionele loopbaan ging steeds meer in de richting van de zorg. Jaren geleden begon ik al aan de opleiding verpleegkunde, maar toen er kinderen kwamen, zette ik die een tijdlang op pauze. Mijn broer zei ooit: “Je doet alles rond verpleegkunde, waarom maak je die opleiding niet gewoon af?” Twee jaar geleden heb ik die draad opnieuw opgepikt. Ondertussen ben ik afgestudeerd als verpleegkundige en ben ik aan de slag in het operatiekwartier.

Het voelt alsof alles nu samenkomt. Mijn ervaring bij de brandweer neem ik mee en mijn job als verpleegkundige blijf ik combineren met mijn werk als vrijwillig ambulancier. Dat zou ik niet willen missen. 

Voor mij zijn brandweer en ambulance twee heel verschillende vormen van hulpverlening. Bij de brandweer ligt de nadruk vaker op het technische. Op de ziekenwagen draait alles om mensen. Je bent met twee op pad en hebt elkaar voortdurend nodig. Wat ik daar zo fijn aan vind, is dat je echt samen aan de slag gaat. Je weet vooraf niet waar je terechtkomt. Onderweg ben je in je hoofd al aan het schakelen en wanneer je aankomt, bekijk je samen: wat is hier aan de hand en hoe kunnen we helpen?

Je komt bij mensen op een heel kwetsbaar moment. Wij kunnen niet altijd alles oplossen, maar we kunnen wel het begin van de oplossing zijn. Die menselijke kant van de hulpverlening geeft mij enorm veel voldoening. Wat ik doorheen de jaren vooral geleerd heb, is samenwerken. Als vrijwilliger kom je terecht in een heel diverse groep mensen. Iedereen heeft een andere achtergrond en brengt andere kennis en ervaring mee. Toch staat ieders neus in dezelfde richting: iemand helpen die op dat moment hulp nodig heeft.

Ook als vrijwilliger voel ik dat er naar je geluisterd wordt. Je kunt je mening geven en je krijgt de ruimte om te groeien.

Wat ik zou zeggen tegen iemand die eraan denkt om ambulancier te worden? Mensen helpen moet echt in je zitten. Je komt soms in moeilijke situaties terecht en moet snel kunnen schakelen. Maar je staat er niet alleen voor. Je groeit erin, doet ervaring op en maakt samen met collega's dingen mee die voor een sterke verbondenheid zorgen.